DYKASTERIA ds. DIALOGU MIĘDZYRELIGIJNEGO

Przesłanie na miesiąc Ramadan oraz 'Id al-Fitr 1447 H./2026 A.D.

Drodzy Bracia i Siostry Muzułmanie!

Z wielką radością zwracam się do Was z okazji miesiąca Ramadan, z wieńczącym go Świętem Przerwania Postu, ‘Id al-Fitr. Ta coroczna ważna praktyka daje mi upragnioną możliwość, aby wyrazić moją bliskość, solidarność i szacunek względem Was, wierzących w Boga, "jedynego, żywego i samoistnego, miłosiernego i wszechmocnego, Stwórcy nieba i ziemi, Tego, który przemówił do ludzi" (Sobór Watykański II, Deklaracja Nostra Aetate 3, 28.10.1965)

W tym roku, dzięki opatrznościowej zbieżności kalendarzy, chrześcijanie obchodzą ten czas postnych i pobożnych praktyk razem z Wami, w świętym czasie Wielkiego Postu, który prowadzi Kościół ku świętowaniu Wielkanocy. Podczas tego intensywnego duchowego czasu dążymy do tego, aby wierniej wypełniać Bożą wolę. Ta wspólna wędrówka pozwala nam uznać naszą przyrodzoną kruchość i stanąć wobec prób, które ciężarem leżą na naszym sercu.

Kiedy mierzymy się z próbą - czy to w wymiarze osobistym, rodzinnym, czy instytucjonalnym - wydaje nam się często, że poznanie jej przyczyn odsłoni nam jasną ścieżkę naprzód. Jednak po wielokroć odkrywamy, że złożoność tych sytuacji przekracza nasze możliwości. W epoce naznaczonej przeładowaniem informacjami, narracjami i wielością rywalizujących perspektyw, nasze rozeznanie może stać się zamglone, a nasze cierpienie jeszcze ostrzejsze. W takich momentach pojawia się naturalne pytanie: Jak odnaleźć drogę? Z czysto ludzkiej perspektywy odpowiedź może wydawać się nieuchwytna, pozostawiając nas w poczuciu bezradności.

To właśnie wtedy może pojawić się pokusa, aby skłonić się ku rozpaczy albo ku przemocy. Rozpacz może wydawać się uczciwą reakcją na cierpienie świata, podczas gdy przemoc może jawić się jako ścieżka na skróty do sprawiedliwości, omijając wymóg cierpliwości, jaki stawia przed nami nasza wiara. A jednak ani jedna, ani druga nie jest nigdy akceptowalną drogą dla wierzących. Prawdziwie wierzący lub wierząca ma spojrzenie utkwione w niewidzialne Światło, którym jest Bóg - Wszechmogący, Najmiłosierniejszy, jedyny Sprawiedliwy - który "będzie sprawiedliwie sądził ludy" (Ps. 96,10). Taki wierzący stara się - ze wszystkich swoich sił- żyć w zgodzie z przykazaniami Boga, bowiem tylko w Nim odnajdujemy zarówno nadzieję przyszłego świata, jak i pokój tak bardzo upragniony przez każde ludzkie serce.

Naprawdę jesteśmy - chrześcijanie i muzułmanie, razem ze wszystkimi ludźmi dobrej woli - wezwani do tego, aby wymarzyć i otworzyć nowe drogi, przez które życie może się odnowić. Ta odnowa staje się możliwa dzięki kreatywności karmionej modlitwą, dzięki dyscyplinie postu, który oczyszcza nasze wewnętrzne spojrzenie i dzięki konkretnym czynom miłosierdzia. "Nie daj się zwyciężyć złu" - wzywa nas Apostoł Paweł - "Ale zło dobrem zwyciężaj!" (Rz 12,21).

Drodzy Bracia i Siostry Muzułmanie, szczególnie Ci z Was, którzy doświadczają zmagań lub cierpień cielesnych lub duchowych, ze względu na Wasze pragnienie sprawiedliwości, równości, godności i wolności - bądźcie, proszę, pewni mojej duchowej bliskości i wiedzcie, że Kościół katolicki staje w solidarności z Wami. Łączy nas nie tylko wspólne doświadczenie prób, ale też święte zadanie przywrócenia pokoju naszemu rozbitemu światu. Rzeczywiście "wszyscy jesteśmy na tej samej łodzi" (Papież Franciszek, Encyklika Fratelli Tutti 30, 3.10.2020)

Pokój - to moje gorące życzenie dla każdego z Was, dla Waszych rodzin i dla narodów, w których żyjecie. Pokój, który nie jest iluzoryczny czy utopijny, lecz - jak podkreśla Papież Leon XIV - zrodzony z "rozbrojenia serca, umysłu i życia" (Orędzie Papieża Leona XIV na 59. Światowy Dzień Pokoju, 1.01.2026). Taki pokój jest darem otrzymanym od Boga i pielęgnowanym poprzez osłabianie wrogości dzięki dialogowi, działaniom na rzecz sprawiedliwości i podtrzymywaniu przebaczenia. W tym wspólnym nam czasie Ramadanu i Wielkiego Postu, niech Wasza wewnętrzna przemiana stanie się katalizatorem świata odnowionego, w którym oręż wojenny ustępuje odwadze pokoju.

Tego Wam życzę i modlę się, aby Wszechmogący napełnił każdego i każdą z Was swoją miłosierną miłością i Bożym pocieszeniem.

Z Watykanu, dnia 17 lutego, 2026 roku

kardynał George Jacob Koovakad - Przewodniczący
ks. prałat Indunil J. K. Kodithuwakku - Sekretarz

tłum.: Natalia Wizimirska (RWKiM)